Καθαρισμός πινακίδων - Φρεσκάρισμα ποδηλατοδρόμων

Στις 13 Νοεμβρίου έλαβε χώρα η δράση  ‘Καθαρισμός πινακίδων και φρεσκάρισμα ποδηλατοδρόμων’ στην λεωφόρο Αλεξάνδρας, που αποτελεί συνάμα κι έναν από το ωραία σημεία για περπάτημα. Ξύστρες, ψεκαστικά χημικά υγρά, γάντια, σπάτουλες και σκάλες επιστρατεύτηκαν. Το πρόβλημα ξεκινάει από την πανελλήνια συνήθεια πολιτικών, αθλητικών ομάδων και κάθε είδους επαγγελματία, πωλητή, διαφημιστή, επιτηδευματία, και γενικά πολίτη να αφισοκολλά αυθαίρετα οτιδήποτε επιθυμεί οπουδήποτε (κυρίως κοινόχρηστος χώρος με προτιμήσεις τα καρτοτηλέφωνα, τις στάσεις μέσων συγκοινωνίας, τις πινακίδες αρχαιολογικών τόπων κτλ κτλ). Το αποτέλεσμα είναι  σίγουρα αντιαισθητικό καθώς η αυθαιρεσία του ενός έρχεται να πατήσει πάνω στην αυθαιρεσία του άλλου ώστε η αισθητική υποβάθμιση να συνεχίζεται εσαεί. Ας μην αφεθεί η ασχήμια να γίνει αποδεκτό ως κάτι αναπόφευκτό, αναπόδραστο και ήσσονος σημασίας.

Επίσης ξαναπεράσαμε με χρώμα, συμβολική επαναχάραξη, μέρος του ποδηλατοδρόμου που βρίσκεται επί του πεζοδρομίου.

Ακούσαμε θετικά σχόλια και παροτρύνσεις από τους περαστικούς , τους οποίους περιμένουμε στην επόμενη μας δράση.

Τι να σχολιάσεις; 

Eυχαριστήριο της Η' εφορείας Κλασικών και Προϊστορικών Αρχαιοτήτων

Καθαρισμός μονοπατιού στο Καρδακι σε συνεργασία με το Υπ.Πολιτισμού.

Την Κυριακή 9 Οκτωβρίου έλαβε χώρα η δράση μας στην περιοχή της Ανάληψης για τον καθαρισμό του μονοπατιού προς τη θάλασσα του Καρδακίου. Στα πλαίσια εκδηλώσεων του Υπ.Πολιτισμού για το τριήμερο 7/8 και 9 Οκτωβρίου προτάθηκε από την τοπική εφορεία αρχαιοτήτων η συνεργασία με την ομάδα μας. Φυσικό επακόλουθο ήταν η άμεση αποδοχή της πρόσκλησης και η ελπίδα ότι αυτή θα αποτελέσει εφαλτήριο για παρόμοια μελλοντικά δρώμενα. Το μονοπάτι δεν ήταν απροσπέλαστο αλλά είχαν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που επιχειρήθηκε κάποια συνολική ανάδειξη αυτού όσο και των παραπλεύρων τοιχείων τα οποία στην μια πλευρά τους γειτνιάζουν με το Μον Ρεπό ,απέχοντας ελάχιστα από τον περίφημο αρχαίο ναό του Καρδακίου. Έτσι η άγρια βλάστηση εμπόδιζε την ασφαλή διάβαση του ενώ την ανάγκη παρέμβασης έχριζε τόσο η ίδια η πηγή του Καρδακίου όσο και η αναμνηστική πλάκα του ομώνυμου ποιήματος του Λορέντζου Μαβίλη.

               

 

Η αρχή και το μέσον του μονοπατιού όπως ήταν πριν εμφανιστούμε εμείς.

Ο καιρός τις προηγούμενες μέρες ήταν βροχερός και είχαν δημιουργηθεί αμφιβολίες για το εφικτό της πραγματοποίησης της δράσης. Τελικά, η κακοκαιρία έκανε ένα ηλιόλουστο διάλειμμα για όσο κράτησε η δράση και όλοι ήταν σε θέση μάχης αυτό το κυριακάτικο πρωινό. Κλαδευτήρια, τσουγκράνες, σκαλιστήρια και πριόνια άλλαζαν με ταχύτητα χέρια μιας και η δίψα για συμμετοχή όλης της παρέας ήταν έκδηλη. Η προσπάθεια που καταβλήθηκε ήταν μεγάλη και το μόνο ουσιαστικό διάλειμμα ήταν κατά το τέλος της όταν με μεγάλη έκπληξη δεχθήκαμε τον καφέ και τα αναψυκτικά μιας κυρίας η οποία γειτoνιάζοντας με το συγκεκριμένο χώρο και καθαρίζοντας πολλάκις κατά το παρελθόν ένα μέρος του μονοπατιού, την εκτίμησε ιδιαίτερα. Δεν είναι πλεονασμός να σημειωθεί ότι η παρότρυνση για συνεργασία των κατοίκων της περιοχής, της οποίας δραστηριοποιούμαστε κάθε φορά, (καθώς και η αναμονή να αποκτήσει αυτενέργεια η όποια δράση πέρα από εμάς) είναι μια από τις βασικές διαστάσεις του όλου εγχειρήματος των Κantounistas. Κρίθηκε αναγκαία η συνέχιση του καθαρισμού του μονοπατιού και κουρασμένοι αλλά και ιδιαίτερα ικανοποιημένοι δώσαμε ραντεβού σε δύο εβδομάδες.

                                                             

Μικροί, μεγάλοι, όλοι είχαν να προσφέρουν σε αυτήν την προσπάθεια

Όσο για το αποτέλεσμα...

        

‘Άσπρη Πέτρα Ξέξασπρη 3'

Τα μέλη της ομάδας έχουν ένα κοινό ,‘δυσάρεστο’ για τους αδιάφορους πολίτες, χαρακτηριστικό. Επειδή είναι 'αισθητικά' ανήσυχοι δεν αρκούνται σε έννοιες όπως ‘εγκατάλειψη, νεανικό ξέσπασμα, αδιαφορία, αδράνεια’ για τίποτα γύρω τους. Αυτό που για άλλους γίνεται μια σφιχτή μη ανατρέψιμη καθημερινότητα για μας είναι αφορμή για δράση. Επιστρέψαμε για Τρίτη φορά στον ίδιο χώρο για να δράσουμε με παρόμοιο τρόπο κ όπως  φαίνεται (μέχρι να δημοσιευτούν αυτές οι γραμμές ο χώρος πλήγηκε πάλι) για πολλές φορές ακόμα. Η δράση μας ,στα γνωστά πλαίσια της κορφιάτικης ευρηματικότητας , ονομάστηκε ‘Άσπρη Πέτρα Ξέξασπρη 3’. Μαζί μας και οι πατέρας και υιός Σκιαδόπουλος, οι οποίοι προσέφεραν όλα τα υλικά που χρειαστήκαμε, μηχανήματα και μας έδειξαν τις χρήσεις τους. 

Οργανωθήκαμε, χωριστήκαμε σε ομάδες και αρχίσαμε το τρίψιμο στο χώρο του μνημείου της ένωσης των Επτανήσων με το Ελληνικό κράτος, της μαρμάρινης σκάλας που οδηγεί στο σιντριβάνι και τους σκαλιστούς κίονες δεξιά και αριστερά. Βούρτσες και άλλα υλικά έλιωσαν πραγματικά από την αναγκαία χρήση των χημικών αλλά το αποτέλεσμα μετά την επίπονη προσπάθεια μας δικαίωσε. Την ίδια μέρα ήταν προγραμματισμένη εκδήλωσης μιας γερμανικής συμφωνικής ορχήστρας και νιώσαμε ακόμα εντονότερη την ανταμοιβή των αισθήσεων μας από το αποτέλεσμα. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους και θα κλείσουμε την αναφορά, ευχαριστώντας για άλλη μια φορά τον κ. Σκιαδόπουλο για την πράξη του, η οποία ελπίζουμε να βρει θερμούς μιμητές.

Καρδάκι

Στα πλαίσια της δράσης «Καθαρίζουμε Ελλάδα» οι Kantounistas αποφάσισαν να καθαρίσουν και αναδείξουν την παραλία στο Καρδάκι. Μια παραλία μέσα στην πόλη, εγκαταλειμμένη και ξεχασμένη από πολλούς. Είναι η παραλία στο τέλος της Παλαιόπολης, μέσα από μια υπέροχη διαδρομή, διασχίζοντας τον κήπο, εκεί όπου κάποτε έπαιρναν το μπάνιο τους οι διαμένοντες στο ΜΟΝ ΡΕΠΟ.

 Τα κλαδιά και οι καλαμιές πλέον έχουν σκεπάσει όλη την παραλία, τα σκουπίδια, τα πλαστικά μπουκάλια και οι ξηροί κορμοί που ξεβράζει η θάλασσα έχουν καλύψει ότι απέμεινε από αυτό που λέγετε παραλία. Αποφασίσαμε ότι αυτός «ο μικρός θησαυρός» πρέπει να ξαναγίνει ανθρώπινος και να ξαναδοθεί στον κόσμο της Κέρκυρας.

Με την βοήθεια του κυρίου Α. Νικομάνη και ενός φορτηγού του Δήμου, που προσφέρθηκε να μας βοηθήσει σε αυτό, κόψαμε και απομακρύναμε όλα τα κλαδιά και τις καλαμιές που σκέπαζαν την παραλία. Με κέφι, πειράγματα και ζήλο κουβαλήσαμε τους παλιούς κορμούς και τα ξερά ξύλα που ήταν σκόρπια σε όλη την παραλία. Τα α ανεβάσαμε στο δρομάκι όπου περίμενε το φορτηγό του Δήμου. Μαζέψαμε τα σκουπίδια, τα άπειρα πλαστικά μπουκάλια και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Κάπου εκεί υπήρχε μια παλιά βρυσούλα, χωμένη στα βάτα και τις καλαμιές. 

Τα κόψαμε, φάνηκε μια πανέμορφη πηγή, και τα παιδιά μας με μεράκι και ζήλο «χάραξαν» με πετρούλες το δρόμο για το νεράκι της. Και αφού μαζέψαμε ότι μπορούσαμε από ξερά χόρτα, φύκια κλπ…. Αφήσαμε πίσω μας μια πανέμορφη γραφική παραλία, έτοιμη και φιλόξενη πλέον για τους λουόμενους!!! Το φωτογραφικό υλικό «μαρτυρά» όλη την προσπάθεια, την καλή διάθεση και σαφώς το αποτέλεσμα !!!!!